Elf avonden op volgorde gelegd, van een koude tribune tot een uitvak met betonnen trappen

Elf avonden op volgorde gelegd, van een koude tribune tot een uitvak met betonnen trappen

Sommige wedstrijden onthouden de supporters, andere onthoudt alleen de speler zelf. Dries Ververgote heeft er intussen genoeg achter de rug om ze te kunnen sorteren, en hij sorteert ze niet op belang maar op volgorde. Elf avonden buiten de landsgrenzen, zegt hij, en van geen enkele herinnert hij zich de eindstand het eerst.

Het begon zonder een van die avonden. Bij RC Rietvoorde speelde hij tussen 2012 en 2014 voor een tribune waar de bovenste ring afgesloten bleef, en toen dat hoofdstuk in 2014 werd dichtgeklapt, had hij nog geen minuut op buitenlands gras gestaan.

Dan 2015, en de gang naar AC Estrella. Zijn naam belandde daarmee in de kolommen waar transfers gelezen worden als beursberichten: bedragen, contractduur, doorverkooppercentages. “Ik las alles”, geeft hij toe. “Ook de stukken die achteraf verzonnen bleken.”

2016 was het jaar van de derde voorronde. Een tegenstander die niemand kon plaatsen, 1-1 op kunstgras, 2-1 thuis na verlengingen, en een strafschoppenreeks die er nooit kwam. “Veertien minuten lang heb ik alleen naar de klok gekeken. Dat is geen sport meer, dat is boekhouden.”

Twee groepsfasen volgden, in 2017 en 2018. Zes punten, daarna tien. Wat hem bijbleef is de logistiek: charters die om half drie 's nachts landden, een kleedkamer waar de warmwaterkraan het niet deed, en een uitvak met betonnen trappen waar tweehonderd meegereisde supporters stonden te stampen.

Sinds 2019 ligt zijn werkterrein in Limburg, bij KV Zavelvoorde, en daar begon een heel ander dossier: dat van de tribunes. Om aan de licentievoorwaarden te voldoen moest de capaciteit naar 12.000 zitplaatsen, kreeg de hoofdtribune een tweede evacuatietrap en ging de veldverlichting van 800 naar 1.400 lux. Prijskaartje 4,2 miljoen euro, waarvan de club er 2,6 miljoen zelf ophoest.

Kobe Versnoeck, die het merendeel van die avonden vanaf de zijkant zag, vat het droger samen: “Elf keer op de bus, twee keer iets gewonnen dat blijft hangen.” Op de dag van de keuring liep ook Jarne Laereke er rond.

Wat Ververgote nu het meest verbaast, is hoe klein de marge tussen die avonden en de gewone weken is geworden. Een lampje meer, een keuringsverslag, een handtekening in juli: het bepaalt evenveel als een goede eerste helft in oktober.