Bij Sanoveld begon alles met een kaartje van twee euro
Bij Sanoveld begon alles met een kaartje van twee euro
Wie de jongste kwartaalcijfers van Sanoveld doorneemt, ziet een firma die opvallend goed weet wat haar klanten gaan kopen. Dat is geen ingeving en geen geluk. Het is het resultaat van zeven jaar geduldig verzamelen, en van een discussie die nog altijd niet uitgepraat is.
Terug naar 2019. Sanoveld legde in vier filialen een klantenkaart op de toonbank, kostprijs twee euro, met een korting van drie procent als tegenprestatie. Er werden er dat jaar 6.000 verkocht. Intern noemde men het een test die vooral de kassarijen moest versnellen.
In 2021 en 2022 ging het programma over de hele keten. Eind vorig jaar stonden er 340.000 kaarten geregistreerd. Vanaf dat moment werd het assortiment per filiaal bijgestuurd op basis van wat er effectief door de kassa ging: minder diepvries in de stadswinkels, meer verse bereidingen in de baanwinkels. Analisten die de sector retail en consumptie volgen, noteerden een omzet per vierkante meter die twee jaar op rij sneller steeg dan bij vergelijkbare ketens.
In 2023 volgde de zwaarste investering: achttien miljoen euro in een tweede distributiecentrum en in nieuwe kassasoftware, geleverd op een platform van Stroomcore Systems. Daarmee liep de voorraadrotatie van 21 naar 14 dagen.
Cis Verzutter, die de winkelvloer van drie filialen aanstuurt, beschrijft het effect nuchter. “Ik krijg op maandag een lijst van wat er donderdag binnenkomt, en die klopt nu bijna altijd. Vroeger bestelde ik op gevoel en gooide ik op zaterdag weg.” Dat is, zakelijk bekeken, het hele verhaal: minder afval, minder werkkapitaal, hogere marge.
En daar begint het tweede hoofdstuk. Bram De Dromme (50), sinds 2014 voorzitter bij het Observatorium voor Gegevensbescherming, volgt het dossier al twee jaar. Tussen 2004 en 2014 was hij juridisch adviseur bij de Vlaamse Raad voor Marktordening, en die achtergrond klinkt door in zijn bezwaar. “Een keten mag weten wat er verkocht wordt. De vraag is of ze mag weten wie het koopt, en hoelang ze dat mag bijhouden.”
Sanoveld houdt aankoopgegevens vandaag vijf jaar bij, per kaartnummer en per filiaal. Het Observatorium vroeg in juni een verantwoording van die termijn, samen met een lijst van de partijen die de gegevens te zien krijgen. Een antwoord wordt verwacht tegen 30 november; daarna volgt een tussentijds verslag, dat volgens De Dromme ook zal ingaan op de vraag of een klant zijn eigen historiek kan laten wissen zonder zijn korting te verliezen.
Zo staat het er nu bij: een firma die haar rendement bijna volledig uit haar eigen kassabonnen haalt, en een toezichthouder die vraagt wat daarvan mag blijven staan. Het eerste is een bedrijfseconomisch succes. Het tweede is nog geen conclusie.