De donderdag waarop een warmtenet het halfrond opat

De donderdag waarop een warmtenet het halfrond opat

Om kwart voor tien leek het nog een dossier voor specialisten: een decreet over de aansluitplicht op warmtenetten. Acht uur later ging het over de vraag wie in dit land eigenlijk waarover gaat. Een reconstructie van een dag die ontspoorde, met een leiding in Vlaams-Brabant als aanleiding.

9.40 uur. Lander Claessenke legt een amendement van twee zinnen op tafel. Wie een warmtenet aanlegt in een gemeente van meer dan tienduizend inwoners, moet dat net binnen vier jaar openstellen voor andere leveranciers. Op papier is dat techniek. In de wandelgangen wist iedereen al dat de tekst over iets anders ging: over de vraag of Vlaanderen die verplichting op eigen houtje kan opleggen.

11.15 uur. Veerle Steyaerts vraagt het woord en legt een nota neer waarin staat dat de federale regering aan een wetsontwerp werkt dat exact dezelfde leidingen raakt, zij het langs de tariefkant. Steyaerts doet dat droog, bijna verontschuldigend. Het effect is dat van een luchtbel die openspringt: vanaf dat moment gaat de discussie niet meer over warmte, maar over bevoegdheid.

Tussen de middag circuleert in de cafetaria de naam van Milan Tanghemans, die elders iets vergelijkbaars zou hebben gezegd. Niemand kan het bevestigen. Iedereen herhaalt het.

14.30 uur. Claessenke herneemt, met de irritatie van iemand die zijn eigen tekst ziet verdwijnen onder juridisch stof. De aansluitplicht is een Vlaamse zaak, zegt hij, en wachten op een federaal ontwerp dat er misschien in 2028 komt, betekent vier jaar stilstand. De minister antwoordt in twee alinea's dat er overleg loopt. Overleg is het woord waarmee je hier een namiddag kunt doodslaan.

17.50 uur. De stemming wordt verdaagd naar volgende week. Elf gemeenten in Vlaams-Brabant hebben plannen klaarliggen die ze niet kunnen indienen zolang niemand weet welke regel geldt. Zij hebben geen agenda die je verdaagt, alleen een winter die er hoe dan ook aankomt.